Шилэн цонхны цаана анивчих гэрлүүд
Шивнэлдэн анивалзах нь дэндүү уйтгартай
Ширүүлж уурлаад тасарсан утасны дуу
Шивж зүрхийг өвтгөж чихэнд бийб бийб
Хорвоо ертөнц хов хоосон болоод
Хотын гэрлүүд ч уйтгар гунигт автаад
Хоол идээгүй ходоод дугараад
Холын холд гараад гүймээр
Хоолой мэдэн чанга хашгирмаар
Хорьж дийлэхгүй нулимс зангирч
Хошуу унжиж уйлаад авмаар
Чимээгүй өрөөнд ханын цаг чаг чаг
Чийгтэй агаар салхивчаар үлээх нь жиндүү
Сэтгэлийн угаас хүйтэн мөс хайрч
Сэрүү оргин жихүүдэс хүрч чичрэнэ...Юугаараа тэр намайг ингэж татна вэ
Юпкээрээ юу нүдээрээ юу биеэрээ юу
Хүнд байхгүйг түүнээс би эрж хайгаад олохгүй
Хүсэл татах нэг зүйл түүнд л байдаг
Хэн хэнээс илүү гэж хэлэхгүй ч гэлээ
Хэтэрхий их татагдаад байх юм тэрэнд л
Нүдээр хараад олохгүй тэр нэг зүйл юу юм бол
Нууц бөгөөд өөр хэнд ч байхгүй тэр юу вэ
Дэлхий ертөнцийн өөр хаанахын хэнд ч
Дэндүү хүчтэй энэ зүйл байхгүй
Дийлж намайг татах тэр нэгэн зүйл
Дэлгэрч ургаад түүний л дотроос цацраад байна
Хэрвээ тэр соронзон бол би төмөр байх
Хэрвээ тэр чихэр бол би хэл байх
Хэрвээ тэр нуур бол би хун байх
Хэрвээ тэр цэцэг бол...
Хэн нэгнээр орлуулж болохгүй нь
Хэзээ ч бас мартаж чадахгүй нь
Хэлсэн үгэнд нь гомдмоор байдаг ч
Хэдий удалгүй тайвширч л орхих юм
Орхиод мартаад холдоод явъя гэвч
Огт гарахгүй бодолд минь байна
Орлуулж нэгнээр мартая гэвч
Ондоо хэнийг ч багтаах аргагүй нь
Булгиж догдлох энэ зүрхний эзэн нь
Бусдад зай үлдээгээгүй тэр л нэг охин....
Ширтэн чамайг ичээв үү энхрий минь
Ширвэж дургүйцхээ азнаач чи минь
Хөөрхөн бүхнийг чинь энэ нүд өөрөө
Хөөрч догдлон харчихаад байх юм
Дахиж харахгүй хичээх гэвч
Далдуур татагдан хүсээд байх юм
Өөрөө чи тийм хөөрхөн болохоор
Өхөөрдмөөр дэндүү энхрий болохоор
Харахгүй байж үнэхээр тэвчихгүй
Халхлаад ч нэмэргүй тэсэж чадахгүй
Айлгүйхэн харц, аядуу хөдөлгөөн,
Дурлам нүд, булбарай хацар,
Халуун арьс, зөөлөн гар,
Эгдүүтэй яриа, өхөөрдөм хацар,
Хараад баймаар, хазаад авмаар
Атгаад тавимааргүй, ахиулаад тэвэрмээр
Дээр нь бас юуг нь мэдэхгүй
Дэндүү их татах увидастай болохоор
Нүд ...
Онгоц саатаад хүлээгээд тэр бараг бүтэн цаг уйдан суулаа. Харих гэж яарсан түүний хувьд энэ 1 цагийн хугацаа Японд өнгөрсөн 10 сарын хугацаанаас ч урт санагдана. Түүнийг Билэгсайхан гэх бөгөөд найзууд нь Бэк гэж дууддаг. Япон улсын Осака хотын нэгэн Их Сургуульд сурдаг бөгөөд зуны амралтаараа нутаг буцаж яваа нь энэ билээ. Эх нутгаа зорин яарах сэтгэл нь түүнийг байж ядуулна. Одоо түүний хувьд очих гэж яарч байгаа бас нэг гол зүйл нь аав ээж, хайртай дүүгээс нь гадна түүний хамгийн сайн хоёр найз нь хүлээж байгаа. Тэр гурав бүр арван жилийн 1-р ангиас л нийлж тоглон үерхэн найзалсан хэзэ...